[Fic]ICan'tLiveWithoutU::Chap XII
posted on 20 May 2008 17:45 by minky in AboutMyFiction
“คิม จุนจิน”
เสียงหญิงสาวกระซิบเรียกชายหนุ่มที่นั่งอยู่ภายใต้ต้นไม้ใหญ่
ทำให้เขาเบนความสนใจจากหนังสือที่อ่านอยู่
“มีอะไร… ”
ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงแสดงความรู้สึกรำคาญ
แต่ลึกๆเขาพูดด้วยความเต็มใจ
หญิงสาวยิ้มกว้างก่อนที่จะนั่งลงข้างๆเขา
“รู้มั๊ยว่าท้องฟ้าเหมือนกับความรักของฉันที่มีต่อคุณ”
“พูดบ้าๆ”
ถึงเขาจะทำหน้าเหมือนไม่สนใจสิ่งที่หญิงสาวพูด
แต่ในใจของเขาก็อดที่จะยิ้มไม่ได้
“คุณนี่ขวางโลกจริงๆเลย ฉันพูดอะไรไป ก็ไม่สนใจเลย
ต่อจากนี้ ถ้าคุณพูดอะไรออกมา ฉันก็จะไม่เชื่อ”
หญิงสาวอดแก้มป่อง เธอลุกขึ้นยืนเพื่อจะเดินจากเขาไป
แต่ก็ต้องล้มลงบนตักของชายหนุ่มเพราะแรงแขนที่ฉุดเธอไว้
“แต่งงานกับฉันนะ มีอา”
หญิงสาวหน้าแดงระเรื่อก่อนที่จะหันไปมองชายหนุ่มที่ยิ้มอยู่
เขากอดเธอจากด้านหลัง ก่อนที่จะจุมพิตลงบนแก้มขาวนวลของเธอ
“…ฉันไม่เชื่อ”
ถึงปากจะพูดอกไปอย่างนั้น หญิงสาวก็ยิ้มอย่างเขินอาย
จุนจินล้วงกระเป๋าหยิบกล่องเล็กๆออกมา
ภายในมีแหวงสีทองที่สลักชื่อของหญิงสาว เขาค่อยๆบรรจงสวมลงบนนิ้วนางของเธอ
“เธอจะเชื่อรึยังล่ะ มีอา ว่าฉันรักเธอ”
หลังจากผ่านวันแห่งความสุขมาสักพัก สายฝนก็โหมกระหน่ำ
เมื่อพ่อแม่ของชายหนุ่มประกาศลั่นว่า เขาต้องแต่งงานกับหญิงสาวที่เลือกไว้
ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไม่มีอะไรอย่าง มีอา
“ไม่ ผมจะแต่งงานกับคนที่ผมรัก ซึ่งก็คือ มีอาเท่านั้น”
จุนจินวิ่งหนีออกจากบ้านท่ามกลางสายฝนตรงไปที่คอนโดของหญิงสาว
เธอเปิดประตูก็ต้องตกใจที่ชายหนุ่มเปียกปอนไปด้วยสายฝน รวมทั้งหัวใจที่เต็มไปด้วยน้ำตา
“มีอา หนีไปกับฉันนะ”
ชายหนุ่มดึงมือของหญิงสาวก่อนที่จะพาเธอไปที่ๆไม่มีใครรู้จัก
หมู่ชนบทที่ห่างไกลความเจริญ ทั้งคู่อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข
โดยแต่ลึกๆแล้วต่างกลัวว่าจะมาถึงวันพรุ่งนี้
“จุนจิน… พรุ่งนี้ คุณยังจะอยู่ข้างฉันรึเปล่า”
“แน่นอน ฉันอยู่ข้างเธอตลอดไป ฉันจะอยู่กับเธอชั่วชีวิต”
จุนจินกอดหญิงสาวที่น้ำตารินไหลออกมาไม่ขาดสาย
“ทำไมความรักของเราถึงเจ็บปวดอย่างนี้ จุนจิน”
ไม่นานนักหญิงสาวก็พบกับความเปลี่ยนแปลงภายในร่างกายของเธอ
เธอรู้สึกถึงชีวิตใหม่ที่กำลังจะเกิดขึ้น
เช้าวันหนึ่งขณะที่จุนจินกำลังจะออกไปจากบ้านเพื่อหารายได้
เนื่องจากเขาไม่มีอะไรติดตัวออกมาจากบ้านเลย หญิงสาวยิ้มน้อยๆก่อนที่จะกระซิบบอกเขาว่า
“กลับมาแล้วฉันจะบอกข่าวดีนะ จุนจิน”
ชายหนุ่มเลิกคิ้วก่อนที่จะโบกมือลาแล้วออกตากบ้านไป
เขาไม่รู้หรอกว่าข่าวดีนั้นคืออะไร แต่เขารู้เพียงแค่ว่า
ถ้าเย็นนี้เขากลับมาอีกครั้ง เขาจะมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเกิด
แต่….
เขาก็ไม่สามารถกลับมาหาหญิงสาวได้อีก
เพราะลูกน้องของพ่อจุนจินได้จับตัวชายหนุ่มกลับไปยังบ้าน
บ้านที่เขาไม่ต้องการกลับไปอีก
“ทำไมเขาไม่กลับมานะ”
หญิงสาวคอยชายหนุ่ม เธอยังคงเชื่อว่าเขาต้องกลับมาหาเธอ
แม้ตอนนี้จะผ่านไปหลายเดือนแล้ว
จนกระทั่งเธอคลอดลูกชายออกมา
มีอามองเด็กหนุ่มในอ้อมกอดก่อนที่จะน้ำตาพรั่งพรูออกมา
“จุนจิน เมื่อไหร่คุณจะกลับมาหาเราแม่ลูกนะ”
ชายวันกลางคนเปิดประตูเข้ามาภายในบ้านที่หญิงสาวกำลังให้นมลูกอยู่
เขายิ้มเหยียดๆอย่างเย็นชาก่อนที่จะฟาดเงินหลายปึกบนโต๊ะ
“เธอเอาลูกของเธอมาให้ฉันเลี้ยงมีอา แล้วเธอเอาเงินนี้ไปใช้ชีวิตใหม่ของเธอ”
“คุณพ่อ !! คุณเอาจุนจินไป แล้วคุณยังจะเอาลูกของเราสองคนไปอีกเหรอไงคะ”
เมื่อเห็นว่าหญิงสาวขัดขืน เขาก็สั่งให้ลูกน้องที่ตามมาจับตัวเธอ
มีอาร้องไห้เมื่อเห็นลูกชายถูกแย่งออกไปจากอก เธอกอดขาพ่อของจุนจินเพื่อขอร้องเขา
“คุณพ่อ ได้โปรดอย่าพรากลูกไปจากฉัน”
เมื่อหญิงสาวเห็นว่าชายคนนั้นยืนนิ่งเหมือนกับว่าเธอเป็นก้อนดินที่มาติดกับรองเท้าเ
ขา
หญิงสาวใช้กำลังเฮือกสุดท้ายวิ่งเขาไปแย่งตัวลูกชายก่อนที่จะวิ่งหนีไป
“ตามตัวมันไป เอาลูกชายมันมาให้ได้”
ผ่าฝนโหมกระหน่ำยิ่งขึ้น หญิงสาววิ่งกอดลูกไว้แนบอก
เธอไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดี จุนจินคุณอยู่ไหน ทำไมคุณไม่กลับมาหาฉัน
เสียงระฆังดังกังวาน ท่ามกลางสายฝนที่ไม่มีวันสิ้นสุด
เธอเห็นแสงสีทองระเรื่อออกมาตรงปลายทาง เธอพบกับแสงสว่างนั้นแล้ว
หญิงสาวเคาะประตูและถอดสร้อยคอที่คล้องด้วยแหวนสีทองของเธอให้กับเด็กทารกในอ้อมกอด
หญิงชราเปิดประตูออกมาช้าๆแล้วมองหญิงสาวด้วยสีหน้ามึนงง
“ฉันขอฝากลูกชายไว้ด้วยนะค่ะ แกชื่อ ชีอา”
หญิงสาวน้ำตาพรั่งพรูออกมาก่อนที่จะจุมพิตลงบนหน้าผากเด็กชาย
“แล้วแม่จะมารับลูกนะ ชีอา...”
หญิงสาวโค้งตัวให้กับหญิงชราที่อุ้มเด็กชายก่อนที่จะวิ่งจากไป
แต่ขณะที่เธอข้ามถนนรถยนต์คันหนึ่งแล่นตรงมาที่หญิงสาว
/////// โครม /////////
หญิงสาวล้มลงกับพื้นถนนท่ามกลางสายฝนที่กระทบตัวเธอ ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีเลือด
“มีอา จากไปพร้อมกับเงิน 10 ล้าน”
“ผมไม่เชื่อ เธอไม่ใช่คนแบบนั้น”
จุนจินตวาดใส่พ่อตัวเองก่อนที่จะพยายามวิ่งมาที่เขา
แต่เชือกที่พันธนาการเขา ทำให้ชายหนุ่มไม่สามารถขยับเขยื้อนได้มากไปกว่านั้น
“ฉันทำแบบนี้ก็เพื่อแก แกจะได้ไม่ไปจมปลักกับผู้หญิงไม่มียางอายคนนั้น”
“เพื่อผม ให้ตายเถอะพ่อ ถึงขนาดล่ามลูกชายไว้ที่บ้าน นี้เหรอคนที่ผมเรียกว่าพ่อ”
จุนจินถูกผู้เป็นพ่อกรอกหูเรื่องหญิงสาวกับเงินที่หายไปพร้อมกับเธอทุกวัน ตลอดเวลา
จนทำให้ชายหนุ่มเริ่มเข้าใจแบบนั้น การที่ไม่ได้เห็น
แต่เพียงแค่ได้ยินก็ทำให้ชายหนุ่มเกิดความคิดที่เปลี่ยนไป
บางครั้งเขาคิดว่า มีอาคงใช้ชีวิตอย่างสบายแล้ว
ส่วนเขาก็ยังคงอยู่แบบนี้เพื่อเธอ เพราะเขายังรักเธออยู่เสมอ
เมื่อผ่านไปในระยะเวลาหนึ่งจุนจินเริ่มทำใจยอมรับกับสิ่งที่ได้ยิน
พ่อของเขาพาเขาไปยังบ้านที่มีอาเคยอยู่ด้วยกัน
ทุกอย่างถูกจัดฉากให้แหมือนกับว่ามีอาเก็บของออกจากบ้านไปแล้ว
ความรักก็กลายเป็นความแค้น ทุกอย่างบังตาชายหนุ่มจนไม่เห็นความจริง
“มีอา ทำไมเธอถึงทิ้งฉันไป ทำไม..”
จุนจินทำใจยอมรับการแต่งงานกับคนที่พ่อแม่เขาเลือกให้ เพื่ออะไร
ดูเหมือนเป็นการประชดชีวิตมากกว่า
หญิงสาวที่เขาแต่งงานด้วย เธอมีลูกชายติดมาด้วยซึ่งเขาก็คือ
คิม แจจุง
พ่อของจุนจินป่วยหนักจนเข้าโรงพยาบาล ทุกคนต่างรู้ดีว่าคงไม่รอดถึงวันพรุ่งนี้
เหมือนกับใช้ชั่วเวลาหนึ่งพ่อจุนจินสำนึกถึงการกระทำของตัวเอง
เขาเรียกลูกชายที่เขารักมาก
ซึ่งตอนนี้กลับเป็นคนที่เย็นชา ไม่มีรอยยิ้ม หรือแม้แต่ความรู้สึกใดๆต่อตนเองมาในห้อง
“จุนจิน ลูกพ่อ ลูกรู้มั๊ยว่า มีอา…ได้ให้กำเนิดลูกชายของแก
ฉันสืบรู้มาว่าเธอฝากเด็กไว้ที่โบสถ์ในชนบทที่แกเคยอาศัยอยู่ด้วยกัน …”
จุนจินแทบช็อคเมื่อได้ยินสิ่งที่ออกมาจากปากผู้เป็นพ่อ
เขาเขย่าตัวพ่อแรงๆโดยลืมว่าพ่อของเขากำลังป่วย
“มีอามีลูกกับผมเหรอพ่อ ทำไมพ่อไม่บอกผม ทำไมพึ่งมาบอกตอนนี้”
“พ่อขอโทษจุนจิน ที่พ่อทำให้แกต้องเป็นแบบนี้ พ่อขอโทษ”
ประโยคสุดท้ายของชายคนนี้ก็จบลงพร้อมกับร่างที่ไร้วิญญาณ
จุนจินทรุดลงกับพื้น น้ำตาไหลรินออกมาด้วยความเสียใจ
เสียใจกับการสูญเสียทุกสิ่ง ทุกอย่าง…
เช้าวันต่อไป ท้องฟ้ายังคงมืดมิดเช่นเดิม
จุนจิน เดินไปยังโบสถ์ที่เก่าๆ ทำให้เขาหวนคิดถึงความทรงจำที่แสนสุข
กับหญิงสาวที่จากเขาไปเพียงเพราะเงิน 10 ล้าน โดยทิ้งลูกชายไว้ที่นี่
เมื่อเขาเห็นเด็กชายวิ่งมาพร้อมกับเด็กหญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง
เขาก็รู้ทันทีว่า
นั่นคือลูกชายเขากับมีอา
ลูกชายที่มีหน้าตาเหมือนเหมือนหญิงสาวที่เขารัก แต่นิสัยกลับเหมือนเขา
แต่ทำไมลูกชายของเขากลับเกลียดเขาขนาดนั้นล่ะ ทำไมล่ะ
ฉันจะไม่ปล่อยให้ลูกชายต้องหนีไปจากฉันเหมือนกับเธอ…มีอา
เขาพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อจะให้ลูกชายมาอยู่กลับเขา
จนกระทั่งวันหนึ่งเขาได้รับโทรศัพท์ว่าโบสถ์ที่ลูกชายอยู่นั้นไฟไหม้
ทุกอย่างเหมือนว่างเปล่า ขาวโพลนไปหมด
เขาได้สติก็รีบขับรถตรงไปยังโรงพยาบาล
เขาพบกับเด็กชายนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้น ตรงหน้าห้องของคนไข้
เมื่อเขาหยุดมองลูกชายตรงนั้น เขาไม่รู้จะพูดอะไรออกไป
นอกจากมองด้วยสายตาไร้ความรู้สึก และรอยยิ้มเหยียดๆที่เป็นเรื่องปกติของเขา
แต่กลับทำให้เด็กหนุ่มคิดว่าเรื่องไฟไหม้เป็นฝีมือของเขาเอง
ชีอามองหน้าชายแปลกหน้าอย่างสงสัย
เขายิ้มเหยียดๆให้เด็กหนุ่มเช่นเดิม จุนจินตัดสินใจแล้วว่าเขาจะทำทุกอย่าง
ทุกวิถีทางเพื่อให้ลูกชายของเขามาอยู่เคียงข้าง
"แกเลือกได้รึยังว่าจะรักษาสิ่งสำคัญเอาไว้ หรือแกจะทำลายมันด้วยมือของแกเอง"
คำพูดออกจากปากจุนจินเหมือนกับว่าเขายอมรับว่าเรื่องไฟไหม้เป็นเรื่องที่เขาเป็นคนทำ
ที่จริงเขาเพียงแค่…ต้องการลูกชาย
“แกมันไม่ใช่คน !!!!!"
ประโยคที่แสดงความเกลียดชังอย่างสุดขั้วหัวใจทำให้ผู้เป็นพ่อนิ่งไปชั่วครู่
เขายิ้มออกมาก่อนที่จะพูดกับลูกชายที่กำลังจะจนมุมเพราะเขาเอง
"แต่ฉันก็เป็นพ่อของแก...
นับจากวันนี้แกจะไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับโบสถ์นี้อีกต่อไป
เพราะตั้งแต่วันนี้แกไม่ใช่ชีอา แกคือ คิม จุนซู..."
เสียงหญิงสาวกระซิบเรียกชายหนุ่มที่นั่งอยู่ภายใต้ต้นไม้ใหญ่
ทำให้เขาเบนความสนใจจากหนังสือที่อ่านอยู่
“มีอะไร… ”
ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงแสดงความรู้สึกรำคาญ
แต่ลึกๆเขาพูดด้วยความเต็มใจ
หญิงสาวยิ้มกว้างก่อนที่จะนั่งลงข้างๆเขา
“รู้มั๊ยว่าท้องฟ้าเหมือนกับความรักของฉันที่มีต่อคุณ”
“พูดบ้าๆ”
ถึงเขาจะทำหน้าเหมือนไม่สนใจสิ่งที่หญิงสาวพูด
แต่ในใจของเขาก็อดที่จะยิ้มไม่ได้
“คุณนี่ขวางโลกจริงๆเลย ฉันพูดอะไรไป ก็ไม่สนใจเลย
ต่อจากนี้ ถ้าคุณพูดอะไรออกมา ฉันก็จะไม่เชื่อ”
หญิงสาวอดแก้มป่อง เธอลุกขึ้นยืนเพื่อจะเดินจากเขาไป
แต่ก็ต้องล้มลงบนตักของชายหนุ่มเพราะแรงแขนที่ฉุดเธอไว้
“แต่งงานกับฉันนะ มีอา”
หญิงสาวหน้าแดงระเรื่อก่อนที่จะหันไปมองชายหนุ่มที่ยิ้มอยู่
เขากอดเธอจากด้านหลัง ก่อนที่จะจุมพิตลงบนแก้มขาวนวลของเธอ
“…ฉันไม่เชื่อ”
ถึงปากจะพูดอกไปอย่างนั้น หญิงสาวก็ยิ้มอย่างเขินอาย
จุนจินล้วงกระเป๋าหยิบกล่องเล็กๆออกมา
ภายในมีแหวงสีทองที่สลักชื่อของหญิงสาว เขาค่อยๆบรรจงสวมลงบนนิ้วนางของเธอ
“เธอจะเชื่อรึยังล่ะ มีอา ว่าฉันรักเธอ”
หลังจากผ่านวันแห่งความสุขมาสักพัก สายฝนก็โหมกระหน่ำ
เมื่อพ่อแม่ของชายหนุ่มประกาศลั่นว่า เขาต้องแต่งงานกับหญิงสาวที่เลือกไว้
ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไม่มีอะไรอย่าง มีอา
“ไม่ ผมจะแต่งงานกับคนที่ผมรัก ซึ่งก็คือ มีอาเท่านั้น”
จุนจินวิ่งหนีออกจากบ้านท่ามกลางสายฝนตรงไปที่คอนโดของหญิงสาว
เธอเปิดประตูก็ต้องตกใจที่ชายหนุ่มเปียกปอนไปด้วยสายฝน รวมทั้งหัวใจที่เต็มไปด้วยน้ำตา
“มีอา หนีไปกับฉันนะ”
ชายหนุ่มดึงมือของหญิงสาวก่อนที่จะพาเธอไปที่ๆไม่มีใครรู้จัก
หมู่ชนบทที่ห่างไกลความเจริญ ทั้งคู่อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข
โดยแต่ลึกๆแล้วต่างกลัวว่าจะมาถึงวันพรุ่งนี้
“จุนจิน… พรุ่งนี้ คุณยังจะอยู่ข้างฉันรึเปล่า”
“แน่นอน ฉันอยู่ข้างเธอตลอดไป ฉันจะอยู่กับเธอชั่วชีวิต”
จุนจินกอดหญิงสาวที่น้ำตารินไหลออกมาไม่ขาดสาย
“ทำไมความรักของเราถึงเจ็บปวดอย่างนี้ จุนจิน”
ไม่นานนักหญิงสาวก็พบกับความเปลี่ยนแปลงภายในร่างกายของเธอ
เธอรู้สึกถึงชีวิตใหม่ที่กำลังจะเกิดขึ้น
เช้าวันหนึ่งขณะที่จุนจินกำลังจะออกไปจากบ้านเพื่อหารายได้
เนื่องจากเขาไม่มีอะไรติดตัวออกมาจากบ้านเลย หญิงสาวยิ้มน้อยๆก่อนที่จะกระซิบบอกเขาว่า
“กลับมาแล้วฉันจะบอกข่าวดีนะ จุนจิน”
ชายหนุ่มเลิกคิ้วก่อนที่จะโบกมือลาแล้วออกตากบ้านไป
เขาไม่รู้หรอกว่าข่าวดีนั้นคืออะไร แต่เขารู้เพียงแค่ว่า
ถ้าเย็นนี้เขากลับมาอีกครั้ง เขาจะมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเกิด
แต่….
เขาก็ไม่สามารถกลับมาหาหญิงสาวได้อีก
เพราะลูกน้องของพ่อจุนจินได้จับตัวชายหนุ่มกลับไปยังบ้าน
บ้านที่เขาไม่ต้องการกลับไปอีก
“ทำไมเขาไม่กลับมานะ”
หญิงสาวคอยชายหนุ่ม เธอยังคงเชื่อว่าเขาต้องกลับมาหาเธอ
แม้ตอนนี้จะผ่านไปหลายเดือนแล้ว
จนกระทั่งเธอคลอดลูกชายออกมา
มีอามองเด็กหนุ่มในอ้อมกอดก่อนที่จะน้ำตาพรั่งพรูออกมา
“จุนจิน เมื่อไหร่คุณจะกลับมาหาเราแม่ลูกนะ”
ชายวันกลางคนเปิดประตูเข้ามาภายในบ้านที่หญิงสาวกำลังให้นมลูกอยู่
เขายิ้มเหยียดๆอย่างเย็นชาก่อนที่จะฟาดเงินหลายปึกบนโต๊ะ
“เธอเอาลูกของเธอมาให้ฉันเลี้ยงมีอา แล้วเธอเอาเงินนี้ไปใช้ชีวิตใหม่ของเธอ”
“คุณพ่อ !! คุณเอาจุนจินไป แล้วคุณยังจะเอาลูกของเราสองคนไปอีกเหรอไงคะ”
เมื่อเห็นว่าหญิงสาวขัดขืน เขาก็สั่งให้ลูกน้องที่ตามมาจับตัวเธอ
มีอาร้องไห้เมื่อเห็นลูกชายถูกแย่งออกไปจากอก เธอกอดขาพ่อของจุนจินเพื่อขอร้องเขา
“คุณพ่อ ได้โปรดอย่าพรากลูกไปจากฉัน”
เมื่อหญิงสาวเห็นว่าชายคนนั้นยืนนิ่งเหมือนกับว่าเธอเป็นก้อนดินที่มาติดกับรองเท้าเ
ขา
หญิงสาวใช้กำลังเฮือกสุดท้ายวิ่งเขาไปแย่งตัวลูกชายก่อนที่จะวิ่งหนีไป
“ตามตัวมันไป เอาลูกชายมันมาให้ได้”
ผ่าฝนโหมกระหน่ำยิ่งขึ้น หญิงสาววิ่งกอดลูกไว้แนบอก
เธอไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดี จุนจินคุณอยู่ไหน ทำไมคุณไม่กลับมาหาฉัน
เสียงระฆังดังกังวาน ท่ามกลางสายฝนที่ไม่มีวันสิ้นสุด
เธอเห็นแสงสีทองระเรื่อออกมาตรงปลายทาง เธอพบกับแสงสว่างนั้นแล้ว
หญิงสาวเคาะประตูและถอดสร้อยคอที่คล้องด้วยแหวนสีทองของเธอให้กับเด็กทารกในอ้อมกอด
หญิงชราเปิดประตูออกมาช้าๆแล้วมองหญิงสาวด้วยสีหน้ามึนงง
“ฉันขอฝากลูกชายไว้ด้วยนะค่ะ แกชื่อ ชีอา”
หญิงสาวน้ำตาพรั่งพรูออกมาก่อนที่จะจุมพิตลงบนหน้าผากเด็กชาย
“แล้วแม่จะมารับลูกนะ ชีอา...”
หญิงสาวโค้งตัวให้กับหญิงชราที่อุ้มเด็กชายก่อนที่จะวิ่งจากไป
แต่ขณะที่เธอข้ามถนนรถยนต์คันหนึ่งแล่นตรงมาที่หญิงสาว
/////// โครม /////////
หญิงสาวล้มลงกับพื้นถนนท่ามกลางสายฝนที่กระทบตัวเธอ ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีเลือด
“มีอา จากไปพร้อมกับเงิน 10 ล้าน”
“ผมไม่เชื่อ เธอไม่ใช่คนแบบนั้น”
จุนจินตวาดใส่พ่อตัวเองก่อนที่จะพยายามวิ่งมาที่เขา
แต่เชือกที่พันธนาการเขา ทำให้ชายหนุ่มไม่สามารถขยับเขยื้อนได้มากไปกว่านั้น
“ฉันทำแบบนี้ก็เพื่อแก แกจะได้ไม่ไปจมปลักกับผู้หญิงไม่มียางอายคนนั้น”
“เพื่อผม ให้ตายเถอะพ่อ ถึงขนาดล่ามลูกชายไว้ที่บ้าน นี้เหรอคนที่ผมเรียกว่าพ่อ”
จุนจินถูกผู้เป็นพ่อกรอกหูเรื่องหญิงสาวกับเงินที่หายไปพร้อมกับเธอทุกวัน ตลอดเวลา
จนทำให้ชายหนุ่มเริ่มเข้าใจแบบนั้น การที่ไม่ได้เห็น
แต่เพียงแค่ได้ยินก็ทำให้ชายหนุ่มเกิดความคิดที่เปลี่ยนไป
บางครั้งเขาคิดว่า มีอาคงใช้ชีวิตอย่างสบายแล้ว
ส่วนเขาก็ยังคงอยู่แบบนี้เพื่อเธอ เพราะเขายังรักเธออยู่เสมอ
เมื่อผ่านไปในระยะเวลาหนึ่งจุนจินเริ่มทำใจยอมรับกับสิ่งที่ได้ยิน
พ่อของเขาพาเขาไปยังบ้านที่มีอาเคยอยู่ด้วยกัน
ทุกอย่างถูกจัดฉากให้แหมือนกับว่ามีอาเก็บของออกจากบ้านไปแล้ว
ความรักก็กลายเป็นความแค้น ทุกอย่างบังตาชายหนุ่มจนไม่เห็นความจริง
“มีอา ทำไมเธอถึงทิ้งฉันไป ทำไม..”
จุนจินทำใจยอมรับการแต่งงานกับคนที่พ่อแม่เขาเลือกให้ เพื่ออะไร
ดูเหมือนเป็นการประชดชีวิตมากกว่า
หญิงสาวที่เขาแต่งงานด้วย เธอมีลูกชายติดมาด้วยซึ่งเขาก็คือ
คิม แจจุง
พ่อของจุนจินป่วยหนักจนเข้าโรงพยาบาล ทุกคนต่างรู้ดีว่าคงไม่รอดถึงวันพรุ่งนี้
เหมือนกับใช้ชั่วเวลาหนึ่งพ่อจุนจินสำนึกถึงการกระทำของตัวเอง
เขาเรียกลูกชายที่เขารักมาก
ซึ่งตอนนี้กลับเป็นคนที่เย็นชา ไม่มีรอยยิ้ม หรือแม้แต่ความรู้สึกใดๆต่อตนเองมาในห้อง
“จุนจิน ลูกพ่อ ลูกรู้มั๊ยว่า มีอา…ได้ให้กำเนิดลูกชายของแก
ฉันสืบรู้มาว่าเธอฝากเด็กไว้ที่โบสถ์ในชนบทที่แกเคยอาศัยอยู่ด้วยกัน …”
จุนจินแทบช็อคเมื่อได้ยินสิ่งที่ออกมาจากปากผู้เป็นพ่อ
เขาเขย่าตัวพ่อแรงๆโดยลืมว่าพ่อของเขากำลังป่วย
“มีอามีลูกกับผมเหรอพ่อ ทำไมพ่อไม่บอกผม ทำไมพึ่งมาบอกตอนนี้”
“พ่อขอโทษจุนจิน ที่พ่อทำให้แกต้องเป็นแบบนี้ พ่อขอโทษ”
ประโยคสุดท้ายของชายคนนี้ก็จบลงพร้อมกับร่างที่ไร้วิญญาณ
จุนจินทรุดลงกับพื้น น้ำตาไหลรินออกมาด้วยความเสียใจ
เสียใจกับการสูญเสียทุกสิ่ง ทุกอย่าง…
เช้าวันต่อไป ท้องฟ้ายังคงมืดมิดเช่นเดิม
จุนจิน เดินไปยังโบสถ์ที่เก่าๆ ทำให้เขาหวนคิดถึงความทรงจำที่แสนสุข
กับหญิงสาวที่จากเขาไปเพียงเพราะเงิน 10 ล้าน โดยทิ้งลูกชายไว้ที่นี่
เมื่อเขาเห็นเด็กชายวิ่งมาพร้อมกับเด็กหญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง
เขาก็รู้ทันทีว่า
นั่นคือลูกชายเขากับมีอา
ลูกชายที่มีหน้าตาเหมือนเหมือนหญิงสาวที่เขารัก แต่นิสัยกลับเหมือนเขา
แต่ทำไมลูกชายของเขากลับเกลียดเขาขนาดนั้นล่ะ ทำไมล่ะ
ฉันจะไม่ปล่อยให้ลูกชายต้องหนีไปจากฉันเหมือนกับเธอ…มีอา
เขาพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อจะให้ลูกชายมาอยู่กลับเขา
จนกระทั่งวันหนึ่งเขาได้รับโทรศัพท์ว่าโบสถ์ที่ลูกชายอยู่นั้นไฟไหม้
ทุกอย่างเหมือนว่างเปล่า ขาวโพลนไปหมด
เขาได้สติก็รีบขับรถตรงไปยังโรงพยาบาล
เขาพบกับเด็กชายนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้น ตรงหน้าห้องของคนไข้
เมื่อเขาหยุดมองลูกชายตรงนั้น เขาไม่รู้จะพูดอะไรออกไป
นอกจากมองด้วยสายตาไร้ความรู้สึก และรอยยิ้มเหยียดๆที่เป็นเรื่องปกติของเขา
แต่กลับทำให้เด็กหนุ่มคิดว่าเรื่องไฟไหม้เป็นฝีมือของเขาเอง
ชีอามองหน้าชายแปลกหน้าอย่างสงสัย
เขายิ้มเหยียดๆให้เด็กหนุ่มเช่นเดิม จุนจินตัดสินใจแล้วว่าเขาจะทำทุกอย่าง
ทุกวิถีทางเพื่อให้ลูกชายของเขามาอยู่เคียงข้าง
"แกเลือกได้รึยังว่าจะรักษาสิ่งสำคัญเอาไว้ หรือแกจะทำลายมันด้วยมือของแกเอง"
คำพูดออกจากปากจุนจินเหมือนกับว่าเขายอมรับว่าเรื่องไฟไหม้เป็นเรื่องที่เขาเป็นคนทำ
ที่จริงเขาเพียงแค่…ต้องการลูกชาย
“แกมันไม่ใช่คน !!!!!"
ประโยคที่แสดงความเกลียดชังอย่างสุดขั้วหัวใจทำให้ผู้เป็นพ่อนิ่งไปชั่วครู่
เขายิ้มออกมาก่อนที่จะพูดกับลูกชายที่กำลังจะจนมุมเพราะเขาเอง
"แต่ฉันก็เป็นพ่อของแก...
นับจากวันนี้แกจะไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับโบสถ์นี้อีกต่อไป
เพราะตั้งแต่วันนี้แกไม่ใช่ชีอา แกคือ คิม จุนซู..."
edit @ 20 May 2008 17:45:45 by Minky
edit @ 20 May 2008 17:47:17 by Minky